Misschien een beetje een vreemde titel. Bovendien, wat is #imi09 eigenlijk?

Misschien heb je wel eens gehoord van het fenomeen Twitter. Mensen van over de hele wereld plaatsen daar korte berichtjes over wat ze aan het doen zijn of wat ze bezig houdt. Als je lid bent van Twitter kan je ervoor kiezen om de berichten van bepaalde mensen te volgen. Omdat je ze kent bijvoorbeeld. Of omdat je weet dat ze wel eens wat interessants te melden hebben.

Maar niet alleen mensen zijn interessant om te volgen. Net als dat we in het echte leven the talk of the town hebben, bestaat dat op Twitter ook. Wanneer bepaalde termen ineens vaker worden gebruikt dan normaal worden deze aangemerkt als trending topic. Zo wordt er de laatste tijd erg veel getwitterd over de verkiezingen in Iran en de protesten die na de bekendmaking van de uitslag ontstonden. Om ervoor te zorgen dat berichten over dat onderwerp makkelijk terug te vinden zijn is er informeel een hashtag afgesproken voor berichten die over dit onderwerp gaan: #iranelection. Als je Twitter doorzoekt op #iranelection zie je in real time wat mensen allemaal over dit onderwerp zeggen.

Om ervoor te zorgen dat alles wat er over ons congres wordt getwitterd hebben we op Twitter aangekondigd dat we intweets die met het congres te maken hebben de hashtag #imi09 zullen gebruiken. En we trekken het nog iets verder door, want aan alle foto’s die we op Flickr (een populaire site om foto’s mee te delen) plaatsen kennen we ook deze tag toe.

Het leuke van Twitter en Flickr is dat ze hun data ter beschikking stellen voor hergebruik en mashups. In de afgelopen dagen ben ik dan ook bezig geweest om een applicatie te maken die alle tweets en foto’s laat zien waarbij de hashtag #imi09 is gebruikt. Voor de foto’s worden Flickr, Twitpic en Mobypicture doorzocht. Tijdens het congres zullen we dit op een aantal schermen proberen te vertonen, maar je kan nu alvast een kijkje nemen op het liveverslag van Innoveren met Informatie. Nu is daar nog niet zoveel te zien maar we verwachten een hoop twitteraars morgen die met hun mobiele telefoon natuurlijk ook foto’s zullen maken.

En op deze manier zijn we dus samen de verslaggever van het congres Innoveren met Informatie. Tot morgen!

“Rekken en er bij blijven”, zei conferencier Wim Sonneveld jaren geleden. En zo voel ik het ook. Zeker als het gaat om het bij blijven met allerlei nieuwe ontwikkelingen, trends en vooral de gadgets.  Want begrijp me niet verkeerd, ik juich de ontwikkelingen als gevolg van het internettijdperk toe. Maar ik word af en toe wel gek van alles wat ik wil uitproberen. Vooral op het gebied van social media, life hacking, deskresearch en information search.

Ik sta onder vrienden nu niet echt bekend als een techneut en early adopter. Maar in mijn functie als docent, de omgang met jongeren én mijn positie als informatieprofessional maakt dat ik veel wil uitproberen. En daarbij merk ik toch steeds weer dat ik persoonlijk aardig innovatief bezig ben. Nee, niet zo zeer dat ik zelf baanbrekende dingen bedenk maar meer dat ik als ‘oudere jongere’  toch wel aardig kan meekomen. Behalve dan gaming want dat is aan mij echt niet besteed.

Na het chatten (ik heb sinds 1994 al heel wat chatboxen zien komen en gaan), daten via internet (jawel, ik heb er een relatie aan overgehouden), Hyven, bloggen (kijk even op Information Matters of Duitsland Vakantieland), foto’s uploaden via Flickr, netwerken via LinkedIn en Twitteren ben ik sinds afgelopen vrijdag aan het Poken.

Poken. Kent u het al? Dat digitale visitekaartje dat je bij je draagt op dat kleine grappige USB-stickje. En als je iemand tegenkomt die er ook eentje heeft is het Poken geblazen! Knuffelen met je digitale visitekaartje waarbij je persoonlijke data terplekke wordt uitgewisseld. En ’s avonds thuis je Poken leeghalen om te bekijken met wie met je die dag een kortstondige digitale klick had en je dus toevoegt aan je (zakelijke) vriendenkring.

Weer een nieuwe toepassing binnen de wereld van de sociale media. Een leuke innovatie als het gaat om contactgegevens uitwisselen. Maar soms word ik langzaam wel eens gek. Al die nieuwe dingen. Maar ja, ik doe toch weer mee. Want experimenteren en mee doen is leuk. Vooral om te zien wat mensen bezig houdt, wat werkt of snel weer verdwenen is. En ook omdat iedere informatieprofessional misschien wel kennis gemaakt moet hebben met diverse van die toepassingen. En misschien wel ook een beetje om er bij te horen. Rekken en toch wel bij blijven!

Kees Westerkamp

Een IDM student leert in zijn of haar vierjarige opleiding veel over het vak. De eerste twee jaar ben je voornamelijk bezig met het verkennen van je toekomstige vakgebied en kom je allerlei materie tegen die je uitdiept en je je eigen maakt. Na die eerste twee jaar denk je, nadat je een aantal bijeenkomsten en congressen hebt bezocht (waar je nog te verlegen bent om iemand aan te spreken op de borrel), best een goed beeld te hebben van je toekomstige vakgebied en de collega’s die zich daar (nu al) bevinden.

En dat mag ook wel, want je derdejaarsstage komt in zicht, en eigenlijk wil je je tijdens die stage wel eens gaan bewijzen.
Vol enthousiasme begin je aan je stageopdracht bij je opdrachtgever en ook hier leer je veel. Heel veel. Voornamelijk dat jouw ‘know how’ nog niet eens begint volledig te zijn. Wat blijkt namelijjk? Binnen je stagebedrijf werken mensen. Mensen met meningen. Mensen met gewoonten. Mensen met ervaring op de meest uiteenlopende gebieden. Mensen met een kritische (maar vaak welwillende) blik op heden én verleden. Mensen met verwachtingen.

Je theoretische kennis kan nog zo uitgebreid zijn, tijdens en na deze eerste kijk in de real world begrijp je meteen dat je nog lang niet uitgeleerd bent. Je gaat verder met het bezoeken van interessante bijeenkomsten en daar begin je voorzichtig ook je stem te laten horen. Je wordt mondiger door de ervaringen die je hebt opgedaan en kunt lezingen beter in perspectief brengen. In sommige gevallen verbaas je je over opvattingen van de huidige informatieprofessional, vaker leer je veel van hen. Je begint te beseffen dat je zelf ook iets interessants te melden hebt, vaak over nieuwe ontwikkelingen en tools waar je met je medestudenten over gekletst hebt in een of ander benauwd lokaal.

Wanneer je daarna als derdejaars of vierdejaars student aan je specialisatie begint, verdiep je je aan de hand van een praktijkopdracht in de eerder opgedane theoretische kennis én pas je de ervaringen die je hebt opgedaan tijdens je derdejaarsstage toe. Je leert opnieuw veel over organisaties, cultuur en voortgang. De IDM-lichting waaruit ik kom bevindt zich momenteel op dit punt: we hebben veel te vertellen, en nog veel meer te leren. We willen in gesprek met het huidige werkveld, laten zien wat we in onze mars hebben, laten zien dat we vooruitstrevend zijn en leergierig. En zegt u nou zelf, is een informatieprofessional ooit uitgeleerd?

Net zo nieuwsgierig als wij? We zien u hopelijk terug op ons congres.

Miranda Koning

Wildwaterrafting

Ik heb de afgelopen 15 jaar als zeer turbulent ervaren. En dan betrek ik het alleen nog op het vakgebied waarin ik mij sinds mijn afstuderen (in 1988) in begeef. Alhoewel sommige van mijn vakcollega’s de indruk wekken dat we ons bevinden op een kabbelend riviertje beleef ik het als rafting op een wildwaterrvier.

Als informatieprofessional heb ik, na de opkomst en popularisering van het internet, heel wat nieuwe informatiediensten en informatieproducten op mij af zien af komen. Denkt u na over hoe de informatiewereld er voor 1995 uitzag en vergelijk dat eens met nu! Dat is toch een wereld van verschil?

Die veranderingen waren niet mogelijk geweest als er niet mensen hadden bestaan die hun tanden hadden gezet in innoveren en het bedenken van allerlei nieuwe diensten en producten. Het gevolg was allerlei nieuwe bedrijven. Maar ook dat een aantal organisaties in grote problemen is geraakt. Sommige spelen niet meer de grote rol die ze vroeger hadden of zijn eenvoudig verdwenen.

We kunnen avonden discussiëren over het nut van innovatie en voortuitgang maar sommige zaken zijn gewoon niet te stoppen. Het hoort bij de mensheid. En laten we eerlijk zijn, met de trekschuit van Amsterdam naar Groningen had zijn charme maar met de intercity is toch wel zo prettig (nu alleen nog de mogelijkheid om wireless te internetten in de trein graag!).

Wie zich in de informatieindustrie bevindt (en bijna iedereen die dit bericht leest, doet dat) dient zich af te vragen in welke mate hij/zij innoveert. Zowel op privégebied maar zeker op zakelijk gebied. Want ondernemen in de informatieindustrie is volgens mij wildwaterrafting. En wie dat ontkent heeft waarschijnlijk stroomopwaarts een zijtak van de rivier genomen. Een zijtak die naar mijn mening op den duur doodloopt.  En dat is jammer want op de hoofdstroom is veel meer te zien en is de spanning groter!

Zie ik u in Groningen op woensdagmiddag 17 juni tijdens het congres ‘Innoveren met Informatie’?

Kees Westerkamp